Pierwszy raz kiedy czuję potrzebę istnienia nie mogę skupić się na sobie. Ból po zakwasach niebywale nieznośny... ze 110 kg na serię spadłem na 60... świadomość bycia prochem i słabym jak gówno źle na mnie wpływa. Problemy innych ludzi wydają się takie błache... kłócą się o zwykłe pierdoły... jakbym na to nie spojrzał mimo swojej "absolutnej" niedoskonałości wznoszę się ponad to i próbuję jeszcze raz dotknąć swojej jaźni. Nie udaje się. Rysowanie, pisanie czy inne formy oddania siebie nie daje ukojenia. Pijąc po raz pierwszy od ponad roku czuję się ską pany w ciemności i zapomnieniu- pominięty przez śmierć, zapomniany przez przeznaczenie.